در تمام روز

نیست یک فریاد

چون شبان بی ستاره

قلب من تنهاست.

راه من دور است.

پای من خسته است.

پهلوانی خسته را مانم

که می گوید سرود کهنه فتح قدیمی را.

(؟)

باید به تمام ایستگاههای جهان بشتابم

و همینکه سوار بر قطار فرسوده می شوم

چمدانی کوچک را جا بگذارم

آنگاه قطار دود کند، برود

برود، دود کند

و با تاخیری بی خاطره به شهری رسد

که ایستگاه خلوتش

پر از چمدانهای جا مانده است

مسافری بی حرف

در قطاری که گیج می رود شعری بخواند:

"هر موقع از روز که باشد مهم نیست"

و چمدان جا مانده اش را بیاد بیاورد

و بلرزد.

"نمی دانم"

 _{دستهايم را}

_{روي خيش گذارده ام و}

_{زمين را با آن هموار مي كنم}

_{سالها است كه با آن زندگي مي كنم ،}

                                              _{چرا نبايد خسته باشم ؟}

_{پروانه ها پرواز مي كنند}

_{سوسكها جيرجير مي كنند}

_{پوستم سياه مي شود}

_{خورشيد مي سوزاند}

                           _{مي سوزاند}

_{عرق تن مرا شيار مي دهد}

_{و من زمين را شيار مي دهم}

                                     _{بي لحظه اي تحمل...}

_{او را تاييد مي كنم ،}

_{-    اميد را  -}

_{وقتي به ستاره اي ديگر مي انديشم}

_{به خود مي گويم}

_{هرگز دير نخواهد بود}

_{كبوتر پرواز خواهد كرد}

                           _{پرواز خواهد كرد}

_{همچون يوغ ، محكم}

_{مشتهايم اميد را نگاه مي دارند}

_{اميد به آنكه}

                _{روزي همه چيز تغيير خواهد كرد...}

...

به هر حال اينجا جاي تو عجيب خاليست.

جوري كه

حتي اگر خودت هم باشي

نمي تواني جاي خاليت را

پر

 كني.

(؟)

زندگی،

 اینگونه در باورم نبود،

این زمین همانی نیست که در باورم کاشتم،

این خانه همانی نیست که در آن زیستم،

من اشتباهی شده ام!!!

 _{Life Is Too Short,} 

خاطره ای که درون من است را باد آورده.

تازه،

وقتی هم که می فهمم، باز یادم می رود،

بادآورده را .......... 

"به آرامي آغاز به مردن مي كني"

                     اگرسفر نكني،                 

      اگر چيزي نخواني،

اگر به اصوات زندگي گوش ندهي،       

اگر از خودت قدرداني نكني.

به آرامي آغاز به مردن مي كني،

زمانيكه خود باوري را در خود بكشي.

وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي كني،

اگر برده ي عادات خود شوي،

اگر هميشه از يك راه تكراري بروي...

اگر روزمرگي را تغيير ندهي،

اگر رنگ هاي متفاوت به تن نكني،

يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكني.      

به آرامي آغاز به مردن مي كني،

اگر از شور و حرارت،

از احساسات سركش،

از چيزهايي كه چشمانت را به درخشش وا مي دارند،‌

و ضربان قلبت را تندتر مي كنند،

دوري كني.

تو به آرامي آغاز به مردن مي كني،

اگر هنگاميكه با شغلت، يا عشقت شاد نيستي، آن را عوض نكني

اگر براي مطمئن در نامطمئن خطر نكني،

اگر وراي رؤيا ها نروي، اگر به خودت اجازه ندهي كه حداقل يكبار در تمام زندگيت

وراي مصلحت انديشي بروي.                                   پابلو نرودا

هر شب

با هزار بار درد زايمان

شعري با خون دل، شكل گرفته در رحم ذهن

سقط مي شود.

من شاعر هزار شعر نگفته،

من مادر هزار طفل نارسم.

(صالحی)

می گویی کی قراری گذاشتیم؟؟؟

؟؟؟

*گم شده بودم من.*

^"کوهن"

به خاطر تمام نبودن ها،

و خیره به دور دست،

عمیق ترین پک را می زنم،

تا دست کم داغی سرخ سیگار را،

داشته باشم کنارم.

لحظه های خالی ام،

فقط پر از دود می شود.

(صالحی)

در سیاهی شب

ای نور سرد و سپید

تنها

تا سحر

زمزمه چه می کنی؟!

چشمی به راه؟!

ن

ی

س

ت.

(تورج ا. قوچانی)

نگاهم تلخ است ، مي دانم ،

تحملم مي كني ، چند روز ديگر نمي دانم ،

اما خودم ديگر خودم را تحمل نمي كنم ،

نياز به دگرديسي دارم ، از اين شفيره گي بيزارم ،

از اين ندانستن ،

از اين پيله لعنتي كه بدور خودم بافتم ...........

فنجان های قهوه را دوره می کنم

مدام این دل درمانده را

با باور برودت عشق

آشتی می دهم

باید این ساده بداند

بانوی برفی بیداری ها

دیگر به خانه خواب و خاطره باز نخواهد گشت .....

(همان)

بارش این همه باران

غبار غریب غروبهای بهار و بوسه را

از شیشه های این همه پنجره پاک نمی کند

تو چی؟

تو که آن سوی کتاب کوچه ها نشسته ای

خبر از راز زیارت هر روز من با ساکنان این حوالی آشنای گلایه و گریه داری؟

آه! می دانم

سکوت آیینه ها

همیشه

جواب تمام سئوال های بی جواب بغض و باران است.

(همان)

^{کوله ام سنگین و دلم غمگین است}

^{اما نو دلواپس نباش! بهار بانو}

^{نیامده ام که بمانم}

^{تنها به اندازه نمباره ای کنارم باش}

^{تمام جاده های جهان را}

^{به جستجوی نگاه تو آمده ام}

^پیاده

^{باور نمیکنی؟}

^{پس این تو و این پینه های پای پیاده من}

^{حالا بگو}

^{در این تراکم تنهایی}

^{مهمان بی چراغ نمی خواهی؟}

^{(یغما گلرویی)}